Tumanna shkola. Devochka-mumiya. Nogi ubegli! Davay poigraem!
Kafolat
12 oy
🌫 1. Туманная школа
Bir kuni ertalab maktab oldiga qalin tuman tushibdi. Derazadan qarasa ham hech narsa ko‘rinmaydi. O‘quvchilar maktabni topolmay, ko‘chada adashib yurishar ekan. Faqatgina quloqqa eshitilarli ovoz chiqibdi:
🔔 “Ding-ding-ding!” — maktab qo‘ng‘irog‘i tuman ichidan chalinyapti!
Bolalar qo‘ng‘iroqni quvib borishsa, birdan maktabning eshigi paydo bo‘lib qolibdi. Ichkariga kirishsa, sinflarda doska, parta va kitoblar bulutday suzib yuribdi. O‘qituvchi esa havoda uchib, daftarlarni bulutlarga yopishtirib der ekan.
Shunda bir bola kulib yuboribdi:
— Ufff, tuman ham maktabga dars qilishga kelibdi!
🧟♀️ 2. Девочка-мумия
Bir qizcha har kuni ertalab shoshilib kiyinar, paypoq va ko‘ylagini tezda kiyar, lekin doim ro‘molchasini topolmas ekan. Bir kuni u choyshabga o‘ralib maktabga chopibdi. Hamma uni ko‘rib:
— Ooo, mumiyacha kelyapti! — deb kulib yuboribdi.
Qizcha ham o‘zini "mumiyacha" deb atabdi. Endi u sinfdoshlari bilan o‘yin o‘ynaganda doim ro‘mol yoki choyshabga o‘ralib yuradigan bo‘libdi. Har kuni boshqacha "mumiyacha kiyim" ixtiro qilib kelarkan.
Bir kuni esa o‘qituvchi aytibdi:
— Juda yaxshi! Bugundan boshlab bizning sinfda moda ko‘rgazmasi bor!
Shu tariqa qizcha “devочка-мумия” bo‘lib mashhur bo‘libdi.
🦵 3. Ноги убежали!
Bir bola uyqudan uyg‘onib qarasa — oyoqlari yo‘q! Qo‘rqib ketib:
— Oyoqlarim qayoqqa ketdi? — deb qidiribdi.
Derazadan qarasa, oyoqlari hovlida yugurib, futbol o‘ynayapti!
— Hoy, qaytinglar! Men ham futbol o‘ynayman! — deb qichqiribdi.
Oyoqlar esa yana sakrab ko‘chaga chiqib ketibdi. Bola qo‘lida changal bilan yugurib, oyoqlarini quvlabdi. Ko‘cha bo‘ylab hamma kulib qarabdi: bola o‘tirib yuguradi, oyoqlari esa alohida yuguradi!
Oxiri oyoqlar charchab qaytibdi, bolaga:
— Biz ham biroz mustaqil yurmoqchi edik, — debdi.
Shundan keyin bola oyoqlariga ham dam olish kuni beradigan bo‘libdi.
🎮 4. Давай поиграем!
Bir kechasi bolakay kompyuterini o‘chirib, uxlashga ketibdi. Tunda birdan ekrandan ovoz eshitilibdi:
— Heeeey, daвай поиграем!
Bolakay uyg‘onib qarasa, sichqoncha o‘zi qimirlayapti, o‘yinlar o‘z-o‘zidan ochilmoqda. Klaviatura esa sakrab:
— Qani, tezroq tugmachani bos! — deb baqiryapti.
Bolakay avval qo‘rqib ketibdi, keyin esa o‘yinlarni ko‘rib kulib yuboribdi. Chunki o‘yinlarda qahramonlar raqs tushayotgan, pult esa kuy chalib qo‘yayotgan ekan.
Shu kundan keyin bolakayning kompyuteri har kecha o‘zidan-o‘zi:
— Davaй poиграем! — deb o‘yin boshlaydigan bo‘libdi.
Ertaga
Olganda qoldirish mumkin
Sotuvchi
