Mashhur amerikalik yozuvchi Stiven King bolalarni o‘g‘irlash muammosiga keng jamoatchilik e’tiborini qaratish maqsadida o‘ziga xos javob variantini taklif etadi. Fantastikmi? Ha. Dahshatli? Albatta! Ishonchli? Kim bilsin...Luqo boshchiligidagi bolalar guruhi halokatdan qutulib, hali hech bir mahbus tirik chiqmagan joydan chiqib keta oladimi?ini qaratish maqsadida o‘ziga xos javob variantini taklif etadi. Fantastikmi? Ha. Dahshatli? Albatta! Ishonchli? Kim bilsin...
Hamma voqea bir zumda, atigi ikki daqiqada sodir bo‘ldi. Minneapol shahri chekkasidagi sokin ko‘chadagi uyda tun yarmida noma’lum shaxslar o‘n ikki yoshli Lyuk Ellisning ota-onasini vahshiylarcha o‘ldirib, uning o‘zini esa qora rangli yo‘ltanlamas mashinada noma’lum tomonga olib ketishgan. Ko‘p o‘tmay Luqo o‘ziga o‘xshagan, ammo derazasiz xonada uyg‘ondi. Buning ajablanarli joyi yo‘q, axir bu bolaning uyi emas-ku. Bu... Institut.
Bu yerda Luqo kabi daho bolalar juda ko‘p: telepatiya va telekinez qobiliyatiga ega bolalar. Institut direktori va uning yordamchilari shafqatsiz tajribalar o‘tkazish orqali dastlab sinov ob’ektlarini rivojlantiradilar, so‘ngra ulardan o‘zlarining dahshatli maqsadlarida foydalanish uchun kuchlarini ajratib oladilar. Luqo boshchiligidagi bolalar guruhi halokatdan qutulib, hali hech bir mahbus tirik chiqmagan joydan chiqib keta oladimi?

