Qashshoq va nochor sobiq talaba Raskolnikov Sankt-Peterburgning xarobalarini kezib yuradi va hech qanday pushaymon va afsuslanmasdan tasodifiy qotillikni amalga oshiradi. U o‘zini buyuk inson, Napoleon deb tasavvur qiladi: u an’anaviy axloqiy qonundan tashqari oliy maqsad yo‘lida harakat qiladi. Ammo u shubhali izquvar Porfiriy bilan mushuk-sichqon o‘yinini boshlaganida, Raskolnikovni vijdonining o‘sib borayotgan ovozi ta’qib qiladi va bo‘yniga o‘z aybi sirtmog‘i tortilayotganini sezadi. Faqat Sonya, ezilgan fohisha, xalos bo‘lish imkoniyatini taklif qilishi mumkin. Keyingi tergov va sud jarayoni qotilning haqiqiy shaxsini fosh etar ekan, Dostoyevskiyning qorong‘u durdonasi begunohlik va korrupsiya, ezgulik va... o‘rtasidagi chegaralar mavjud bo‘lgan dunyoni eslatadi.

