Mehmonxonada osig‘liq turgan qadimiy ko‘zgu shunchaki interyer buyumi emas, balki tilsiz guvoh va sir saqlovchidir. Yekaterina Rojdestvenskaya o‘zining jo‘shqin romanida Moskvadagi bir ziyoli oila hayotining keng ko‘lamli manzarasini kitobxonlar ko‘z o‘ngida namoyon etadi. Hikoya o‘n to‘qqizinchi asrning oxiridan yigirma birinchi asrning boshlarigacha bo‘lgan ulkan vaqt oralig‘ini qamrab oladi. Avlodlar, davrlar va hukmdorlar almashadi, tarixiy larzalar avj oladi, ammo urug‘ ko‘zgusi doimo oila a’zolarining taqdirini o‘ziga singdirib oladi. U ularning samimiy muhabbati, achchiq yo‘qotishlari, sokin quvonchlari, shov-shuvli janjallari va mash’um ehtiroslari xotirasini saqlaydi. Muallifning nozik va yengil uslubi tufayli oilaviy xronikalar nafis, sezilar-sezilmas sirli tus olib, oddiy xotiralarni avlodlar o‘rtasidagi bog‘liqlik haqidagi maftunkor dostonga aylantiradi.

