Vechno Alaya, Izabel' Ronin

— Alaya, — shivirladi u, — sen mendan ketganingda nimalarni his qilganimni bilasanmi? — Men boshimni ko‘tarib, uning ko‘zlariga qaradim. U yerda ko‘rgan his-tuyg‘ularim - noziklik va taranglik - tomog‘imni bo‘g‘ib qo‘ydi. — Men o‘zimni butunlay mahv bo‘lgan his qilardim. Sen meni sindirding. Men ham g‘azablanardim, lekin seni ko‘rganimda butun g‘azabim birdan qayoqqadir g‘oyib bo‘ladi. Lekin sevgi doim og‘riq bilan yonma-yon yuradi, shunday emasmi? Alya, har safar yuragimni sindirganingda, uni qaytadan yig‘arding. Va har safar men avvalgidan ko‘ra yaxshiroq bo‘lib borardim. Shunday qilib, — u qo‘llari bilan yuzimni quchoqlab, bosh barmog‘i bilan yuzimni siladi, — meni yo‘q qil.