V samom serdtse Sibiri. Kombat Naytov

O‘tgan 2017-yilda Jenevada, matbuotga deyarli sezilmasdan, urushni robotlashtirishga urinishni taqiqlashga bag‘ishlangan birinchi xalqaro kongress bo‘lib o‘tdi. Robotlar, vaqt mashinasi kabi, o‘z kitoblarida fantastiklar tomonidan "yaratilgan." Ular birinchi bo‘lib "aqlli" mashinalarni qurish tamoyillarini e’lon qilishdi. Ulardan biri "o‘ldirma" tamoyili edi. Robot qotil bo‘la olmaydi va bo‘lmasligi kerak. Ammo insoniyat yangi-yangi "aqlli yo‘q qilish vositalari"ni namoyish etib, o‘ziga o‘zi choh qaziydi. Buning ustiga "insonparvarlik mayli" bilan: "Biz o‘g‘il yoki qizlarimizning o‘zlarini xavf ostiga qo‘yishlariga yo‘l qo‘ya olmaymiz-ku! Ular jangovar harakatlar joyidan uzoqda, dushmanga zarba berish vositalaridan tashqarida o‘tirsinlar va dushmanga muqarrar zarbalar bersinlar. Kompyuter qarshisidagi ko‘zoynakli bola asta-sekin 10 yoshli bolaning miyasi va rivojlanish darajasiga ega bo‘lgan asosiy "jangchi"ga aylanadi. Kompyuter "o‘qotar" o‘yinchoqlari oqimi dunyoni qamrab oldi. Kelajak askarlari mana shunday tug‘iladi. Kim tugmani tezroq bossa, o‘sha yutadi. Agar biror narsa bo‘lsa, u qayta yuklanadi va boshidan boshlaydi, vaqt mashinasida orqaga qaytadi va saqlangan joydan tugmalarni yana bosadi. Ularga esa kompyuter milliardlab marta tezroq ekanligini aytish "unutilgan" va kelajakdagi ilovaga g‘alabaning ta’mini his qildirish uchun sekinlashtirilgan. Men yangi bosqichga o‘tdim! Hozir dam olaman, yengil tortaman, burger yeyman va o‘ldirishda davom etaman.

Bu kitobning yozilganiga ancha bo‘lgan, u mamlakatimizning yonib turgan janubida, o‘n to‘rtinchi yilning avgustida boshlangan. Unda kuygan porox, tol, shuningdek, urushning ter va qoni hamda bizning shimoliy taygamizning go‘zalligi hidi bor. Biz o‘zimizni o‘zimiz kiritgan boshi berk ko‘chadan chiqish yo‘lini topish haqida.