Joanna Xetfild men g‘olib chiqmoqchi bo‘lgan o‘yinda shunchaki qo‘g‘irchoq edi. Men hammasini aniq rejalashtirgan edim, lekin keyin o‘yinga shunchalik berilib ketdimki, bu shafqatsiz qanjiq yuragimdagi zirhni qanday teshib o‘tganini sezmay qoldim. Hatto oradan bir yil o‘tgan bo‘lsa-da, uni o‘ylashning o‘zidan hamon jirkanch og‘riq og‘riydi. Biroq men bu tuyg‘uga berilmayman, menga revansh kerak. Endi men g‘alaba qozonishga qat’iy ahd qildim. Lekin Joannani yo‘q qilishga urinib, kutilmaganda g‘alaba qozonishni istamasligimni tushunib qolsam-chi? Bordi-yu, menga faqat uning ko‘zlaridagi nurni ko‘rish kerak bo‘lib qolsa-chi?
"Qalbida zulmat" hikoyasining davomi.

