Toxir Malik-Mexmon tuyg'ular

"O'lim kutilmagan mehmon", deyishadi ular. Bu fikrga qo'shilish qiyin. O'lim - xush kelibsiz mehmon. Biz uni kutishga va kutib olishga tayyor bo'lishimiz kerakligini unutib yashayapmiz. Agar uning kelishi muqarrar ekanligini eslasak, agar biz unga oyoqlarimizni qo'yib kutsak, uni aziz mehmon sifatida hurmat qilamiz va mukofot ham shunga mos keladi. Biz unga qo'ygan oyoqlarimiz bizning yaxshi ishlarimiz va harakatlarimizni ifodalaydi. Tasavvur qiling-a, biz mehmonga yaqinlashganimizda, ular oyoqlarini unga qo'yib, bizni ochiq yuz bilan kutib olishadi. Ular saxovat bilan dasturxon yozadilar. Ular cheksiz mehr-oqibat ko'rsatishdi. Siz bu ne'matlardan erib ketasiz va mezbonga hayotingizni berishga tayyor bo'lasiz. Aksincha, agar uyqusiragan odam ko'zlarini ochishga ikkilansa, esnasa, bo'ynini cho'zsa va dasturxondagi o'rnini ko'rsatsa va agar ular yevropaliklar kabi "Bugun mehmonlarni kutmagan edik" demasa, balki bu ma'noni o'z harakatlari orqali yetkazsa, nima qilasiz? Bu yo'lda emas, balki tikanlar va tikanlar orasidan yalang'och yurganday his qilmaysizmi? Xo'sh, "iymon" tushunchasining asosini tashkil etuvchi yaxshi amallar qayerda? Yaxshilik bilan yomonlikni ajratmasdan o'limga duch kelishning farqi nimada? Bu haqda o'zingiz o'ylab ko'ring.