«Tasavvur qiling: inson dunyoga yo‘llagan maktublar va ularga javoban olingan xatlar ajoyib mozaikaning bo‘laklariga o‘xshaydi... Kimningdir hayot yo‘li qaysidir ma’noda saqlanib qolishini, aynan mana shu xat qachonlardir kimdir uchun, hatto zarracha bo‘lsa ham, qadrli bo‘lishi mumkinligini his qilishning o‘zida qandaydir sehr bor emasmi?»
Faqat to‘laqonli yashab o‘tilgan hayot berishi mumkin bo‘lgan bilim va tajribaga boy «Muxbir» (The Correspondent) romani — adabiyotdan tasalli topish hamda hech qachon yuzma-yuz uchrashmaydigan insonlar bilan bog‘lana olish qudrati haqidagi durdona asardir. Bu kitob yoshlikning xudbinligi va keksalikning donoligi, inson umri davomida yo‘l qo‘yadigan xatolar va ko‘rsatadigan ezgu amallar haqidadir.
Sibil Van Antverp butun umri davomida dunyoni va undagi o‘z o‘rnini anglash uchun maktublardan foydalanib kelgan. Deyarli har kuni ertalab soat o‘n yarimlarda Sibil xat yozishga o‘tiradi: ukasiga, eng yaqin do‘stiga, o‘zi juda ham tinglamoqchi bo‘lgan darslarga erkin tinglovchi sifatida kirishga ruxsat bermagan universitet rektoriga, Joan Didion va Larri Makmyortriga ularning so‘nggi kitoblari haqidagi fikrlarini bildirish uchun hamda tez-tez xat yozsa-da, hech qachon jo‘natmaydigan bir insonga.
Sibil uning dunyosi hamisha odatdagidek davom etishini kutadi — ona, buvi, rafiqa, ajrashgan ayol, taniqli huquqshunos sifatida u juda boy hayot yo‘lini bosib o‘tgan. Ammo uning o‘tmishidagi kimdandir kelgan maktublar uni hayotidagi eng og‘riqli damlarni qayta ko‘rib chiqishga majbur qilganda, u yillar davomida bitilgan ushbu xat o‘qilishi shartligini hamda qalbida kechirim tuyg‘usini topmaguncha oldinga qadam bosa olmasligini tushunib yetadi.
Sibil Van Antverpning maktublarga to‘la hayoti «juda kichik bir narsa»dek tuyulishi mumkin, biroq u siz asarlar orqali tanishgan eng unutilmas qahramonlardan biriga aylanishi shubhasiz.

