O'n to'qqiz yoshga to'lganimizda, biz bugun o'payotgan qiz, ehtimol butun dunyodagi yagona qiz yurakka etib borishi, uni isitishi va olib ketishi mumkin deb o'ylamaymiz — sezilmas, murosasiz. Biz ufqqa qarab, orqaga qaramasdan, ikkilanmasdan, kelajakda bizni yangi g'alabalar va yutuqlar, chiroyli ayollar va muvaffaqiyatlar kutayotganiga aminmiz. Ammo o'tmishdagi bu qizgina, kichkina bechora shahardan, yuragimizda yashashni to'xtatmaydi va necha yil o'tishi muhim emas, hech narsa o'zgarmaydi.
U erda bo'ladi. Lekin endi meniki emas.

