Roman voqealari 1966-yildagi vayronkor zilziladan keyin Toshkentning keng ko‘lamli tiklanishi, shaharning muhim obyektlari va birinchi metro liniyalarining qurilishi fonida kechadi. Syujet markazida ikki iste’dodli me’mor Abror va Sherzod (Bahrom) poytaxtning yangi qiyofasini loyihalash va obodonlashtirish bilan shug‘ullanadilar. Kasblari bir bo‘lsa-da, qahramonlar tarbiya, hayotiy qadriyatlar, axloq va burch borasida bir-biriga mutlaqo qarama-qarshidir.
Abror — halol, o‘z kasbiga chuqur berilgan, milliy an’analarni zamonaviy urbanistikaga uyg‘unlashtirishga va o‘lkaning o‘ziga xos ekologiyasini saqlab qolishga intiluvchi idealistdir. Sherzod esa xudbinlik, amalparastlik va joriy qoidalarni chetlab o‘tib, bir lahzalik manfaatga moyil. Ularning to‘qnashuvi shunchaki ishlab chiqarish bahsi emas, balki chuqur dunyoqarashlar to‘qnashuvidir. Ularning qarama-qarshiligi orqali muallif oilaviy rishtalarga sodiqlik, kasbiy or-nomus, inson ruhining matonati va insonning og‘ir hayotiy sinovlar paytida o‘zi va jamiyat oldida halol qolishiga yordam beradigan ichki irodaning ko‘rinmas "olmos kamari" mavzularini mahorat bilan tadqiq etadi.

