Maktabga boshqa bormaslik fikri meni dahshatga soldi. Atigi o'n bir yoshda bo'lsam ham, hamma narsamni yo'qotib qo'ygandek his qilardim. Tolibon tahdidlariga faqat og'zaki javob berayotganiga ishonardim va sinfdoshlarimni bunga ishontirdim: "Ular bizning siyosatchilarimizga o'xshaydi - ular kamdan-kam hollarda va'dalarini bajaradilar", deb pichirladim ularning har biriga. Maktabimiz yopilgani sababli, nima qilishni bilmasdim. Faqat yig'lay oldim. Onam meni yupata olmay, ko'z yoshlarimga qo'shildi, otam esa o'zini tuta olmay, xuddi shu gapni takrorlayverdi: "Sen ham bir kun albatta maktabga borasiz!"

