Men o‘tmishi dardlarga to‘la odamman. Har ko‘chaning boshida o‘zimdan yoshi katta bolalardan kaltak yedim, mas’uliyatsiz otaning shafqatsiz bosimi ostida ulgaydim. Onamning mexrigaku konib ulgurmadim yoshimda bu olamni tark etib ketdi. Ehtimol, hirsimning poydevori xam ayni o‘sha choglarda qo‘yilgandir.
Hayotda shafqatsiz bo‘lish galaba cho‘kkisiga chikishning yagona yo‘li, deb o‘ylardim xa- misha. Chunki yoshligimda menga rahm-shafqat kilishmadi va men ham mana shunday tushuncha bilan o‘sdim.
Ayni dam ortga o‘girilib karar ekanman, juda katta xato kilganimni tushunib yetdim. Huzur bebaho ne’mat ekan, aslida!
Shuhratparastlikka berilgan kimsa dor ustida ko‘zlari boglik xolda yurib borayotgan dorbozga o‘xshaydi.
Saxifa-220
Muqova yumshoq

