"Muhabbat sahrosi" Bahodir Yenishehirlio‘g‘lining chuqur falsafiy asari bo‘lib, u his-tuyg‘ular haqidagi mumtoz roman doirasidan ancha tashqariga chiqadi. Bu og‘riq, kutish va umid bilan sinovlardan o‘tayotgan inson qalbi haqidagi hikoyadir. Muallif kitobxonni majoziy sahro — haqiqiy muhabbat hayotning yagona manbaiga aylanadigan sukunat va yolg‘izlik makoni orqali olib o‘tadi.
Bu kitobda muhabbat ideallashtirilgan ideal emas, balki ichki ziddiyatlar va ma’naviy kamolotga to‘la halol, murakkab yo‘l sifatida namoyon bo‘ladi. Qahramonlar ayriliq, sukunat va tanlash zaruriyatiga duch kelganda, ichki kuch va chuqur o‘zlikni anglashga ega bo‘ladilar. Bahodir Yenishehirlio‘g‘li xulosa chiqarishga majburlamaydi, o‘quvchiga o‘z hayotiy qarorlari haqida mustaqil fikr yuritishga imkon beradi.
Bu asar o‘quvchi bilan sekin gaplashadi, lekin uning yuragiga borib taqaladi. U oson javoblarni va’da qilmaydi, sevgi mehnat, sadoqat va oxirigacha borishga tayyorlik ekanligini eslatadi. "Sevgi sahrosi" shunchaki badiiy matn emas, balki o‘zidan keyin yorqin g‘amginlik, umid va eng sokin sahroning o‘zida ham hayot gullashi mumkinligiga ishonch hissini qoldiradigan hissiy tajribadir.
Kitob adabiyotdan nafaqat syujet, balki shaxsiy o‘zgarishlar va ichki izlanishlar davrida javob bera oladigan chuqur donolik izlayotganlar uchun eng maqbul tanlov bo‘ladi.

