Ibrokhim Azim-Omadsiz Oshik

Chirchiq shahri yaqinidagi bir qishloqda Baxrom ismli bola yashar ekan. U odobli, jasur, sokin yigit bo‘lib ulg‘aydi. O‘qishni bitirishi arafasida sinfdoshlari har oqshom dugonasinikiga yig‘ilib, uy vazifasini o‘rganishardi. Bu yig'inlarda o'g'il bolalar ba'zan maktabdagi qizlar haqida gapirishdi. Do‘stlari Bahromni Latifa ismli qizga maqtab, unga sevgi maktubi yozishga undashdi. Ular unga qizning kitoblarni yaxshi ko'rishini aytishdi, shuning uchun u xatni ularning orasiga qo'yishi kerak. Yigit ham xuddi shunday ovora qizni kutar ekan, yuragi tezroq urib, xavotirga tushdi. U butun umri oldinda turganini bilmas edi. Qanday sarguzashtlar, detektiv yoki sarguzasht kitoblarida yozilgan hikoyalar, ayriliq, harbiy xizmat, motamsarolik, motamsarolik, talabalik hayoti va nihoyat, hayot to‘siqlarini yengib o‘tish sharafi... uni yana qancha sinovlar kutardi. Kambag'al, besh kunlik dunyo, jonsiz o'tmishdagi tirik siymolar...

Ibrohim Azimning “Omadsiz oshiq” asari real voqealarga asoslangan bo‘lib, 1960-1970-yillarda Toshkent viloyatining Yuqorichiq, O‘rtachirchiq, Bo‘stonliq, Qibray tumanlarida tug‘ilib o‘sgan, qarilik yoki o‘limga yaqinlashib qolgan ayrim kishilarning yoshlik va adashgan yoshlik yillari haqida hikoya qiladi. O‘shanda bugungidek internet va mobil telefonlar yo‘q edi, yoshlarning hayoti esa butunlay boshqacha edi. O‘quvchi hatto o‘tgan asrning 90-yillari hayotini eslasa, kitobni o‘qiyotganda ularning ko‘z o‘ngida o‘sha davrlar jonlanadi, xuddi kitob qahramonlarini ko‘rib, ovozini eshitganday bo‘ladi.