Fotih Duman-MEN-Bas qil, ey nafs!

Ichimda bir ovoz yangraydi. Men o‘zimniki deb o‘ylagan ovozim bilan dunyoga keldim... Hech qachon tinmaydigan, doim shivirlaydigan ovoz bilan... Ba’zilar uni "ichki ovoz" deb atashadi, boshqalar uni "men" deb atashadi, lekin keksalar uni "men ovozi," "men..." deb atashadi. Men - zaharman. Sizning "men"ingiz dushman... U hech qachon dam olmaydi... Siz bilan gaplashadigan ichki ovozingiz bormi? Sen jim turganingda ham gapiraveradi, to‘g‘rimi? U qulog‘ingizga nimadir shivirlayaptimi? Bu g‘alati ovoz yolg‘iz qolganingda sen bilan gaplashadimi? Men senga sen bilan kurashayotgan ruh haqida hikoya qilib beraman. Shunday qilib, siz bu kitobni o‘z istaklaringiz bilan hikoya qilingan voqea sifatida qabul qilasiz... Ammo shuni bilingki, bu narsalarga bizni nafsimiz vasvasa qiladi. Aynan bizning "men"imiz ishimizni bajarishga xalaqit beradi va bizni aldaydi. Hatto ichki ovoz sizga: "Bu kitobni hech qachon o‘qimang!" deb aytayotgan bo‘lsa ham. Agar u gapirayotgan bo‘lsa, bilingki, u ham o‘sha "men"ning ovozi. Ba’zan gapirishdan ko‘ra yozish osonroq va yaxshiroqdek tuyuladi. Qiyin bo‘lishiga qaramay, men gapirmadim, shunchaki yozishda davom etdim. Sahifalarni o‘chirishda davom etdim. Men buni sen uchun, ataylab sen uchun yozdim... "Har bir kitobning o‘z egasi bor," deydilar. Bu kitob aynan siz uchun yozilgan bo‘lsa, ajab emas!