Revolyutsiyaning oldini olib bo‘lmaydi. Unga faqat rahbarlik qilish mumkin. Ayniqsa, taqdir taqozosi bilan 1917-yil fevral inqilobi avjida Butunrossiya imperatori bo‘lsang. Yangi podsho Mixail Ikkinchi faqat armiyaga tayanibgina tartib o‘rnatishi va hokimiyatni qo‘lga olishi mumkin edi, buning uchun esa u askarlar undan eshitishni istagan hamma narsani - tez orada tinchlik o‘rnatish, pomeshchiklar yerlarini adolatli taqsimlash, islohotlar o‘tkazish va yangi adolatli Rossiya qurishni va’da qilishga majbur bo‘ldi.
Ammo eski tizim yon berishni istamaydi va qarshilik ko‘rsatadi. Suiqasdlar, fitnalar, isyonlar. Chet el razvedkasining ig‘vo va ig‘volari. Hayotning avvalgi egalarining qarshiligi. Uchinchi yildan beri davom etayotgan jahon urushi va ulkan hududlarni yo‘qotish. Iqtisodiyotning qoloqligi va qashshoqlik. Yuzlab, minglab muammolar va hal qilib bo‘lmaydigan ziddiyatlar. Qahramonimizga tarixning o‘zi qarshi turganga o‘xshaydi, u buni o‘zgartirishi kerak.
Shunday qilib, taqdir taqozosi bilan Rossiya imperiyasi taxtida hatto islohotchi podsho ham emas, balki inqilobning noiloj yo‘lboshchisi, uning hukmdori paydo bo‘ldi. Bizning podanochimizga uning kelajakdagi bilimi va tajribasi yordam beradimi? Mamlakatni fuqarolar urushi, harbiy mag‘lubiyat va millionlab qurbonlardan saqlab qola oladimi? Unga yangi Rossiya tuzishga ruxsat berishadimi?

