Абдулла Қодирий «Ўткан кунлар»: Отабек ва Кумушнинг мангу севги қиссаси
Ўзбек адабиёти тарихида алоҳида ўрин тутган, ҳар бир ўзбек болалигидан танийдиган асар – бу Абдулла Қодирийнинг «Ўткан кунлар» романи. Бу китоб нафақат ўзбек насрининг биринчи йирик намунаси, балки бугунги кунгача миллионлаб китобхонлар юрагида из қолдирган мангу асардир.
Китоб ҳақида
«Ўткан кунлар» XIX аср охиридаги Туркистон ҳаётини, халқнинг урф-одатлари, анъаналари ва ижтимоий муаммоларини усталик билан тасвирлайди. Романнинг марказида Отабек ва Кумушнинг пок ва самимий севгиси туради – бу севги қиссаси даврлар оша ўз таъсирини йўқотмаган. Муаллиф нозик психологик таҳлил, жонли ва ишонарли образлар орқали ўша давр Туркистонининг ижтимоий манзарасини китобхон кўз олдида жонлантиради. Асар шунчаки тарихий роман эмас, балки миллат руҳи, қадриятлари ва фожиаларининг аксидир.
Нима учун бу китобни ўқиш керак?
Китобнинг афзалликлари
Кимлар учун мос?
Совға сифатида
Бу роман ўқитувчи, дўст, севган инсон ёки яқинингизга туғилган кун, байрам ёки оддий эътибор белгиси сифатида ажойиб совға бўлади. Ўзбек адабиётининг бу мангу дурдонасини совға қилиш – маданиятимиз ва тарихимизга бўлган ҳурматингизни билдиради.
Хусусиятлари

